Rozdział 26.

W naszym życiu ludzie przychodzą i odchodzą. 

Nie wybieramy, kiedy i jak przychodzą i nie wybieramy, kiedy i jak odchodzą.

Po prostu zbieramy doświadczenia,

dajemy sobie z tym radę i żyjemy alej.

Tak to wygląda.

25 listopada
Dziś mija dokładnie dwa miesiące, odkąd Oli już nie ma. Tak po prostu, z dnia na dzień. Zniknęła. Była i nie ma. Rozmowa w parku była naszą ostatnią rozmową. Nie odezwała się więcej. Dzwoniłem do niej kilkakrotnie, wiele razy próbowałem się z nią skontaktować, ale bezskutecznie. Cóż, trzeba żyć dalej. Nic już na to nie poradzę. Z początku nie docierało to do mnie. Nie mogłem się z tym pogodzić, ani zrozumieć, dlaczego tak się stało. Powoli jednak zaczynam sobie uświadamiać, że w jej głowie pojawiła się myśl "tak będzie lepiej". Po prostu chciała, abym był szczęśliwy. Jednak czy a potrafię być szczęśliwy bez niej? Już chyba łatwiej będzie mi odczekać ten rok z nadzieją, że kiedyś zaczniemy od nowa, niż układać sobie życie z kimś innym. Tylko czy ona również tak myśli? Czy może myśli, że jednak znajdę inną, więc ona również ułoży sobie życie z innym?

Jest jakoś po siedemnastej. Skończyłem już pracę i wolnym spacerkiem wracałem do domu. Julka była u Agaty. Miałem ją potem odebrać, lecz ktoś pokrzyżował moje plany. Tym kimś był Radek.
Szedłem właśnie przez park, kiedy naprzeciwko mnie szedł właśnie on.
- Co za potkanie - zaśmiał się.
- Cześć - podałem mu rękę na powitanie, co odwzajemnił.
- To co? Może skoczymy na jakieś piwko, skoro już na siebie wpadliśmy - zaproponował.
- W sumie, czemu nie?
Zadzwoniłem do siostry, informując ją o całym zajściu, po czym udaliśmy się do baru. Usiedliśmy przy piwie, zaczynając długa rozmowę, a w dobrym towarzystwie czas leciał bardzo szybko.

***

29 listopada

Wychodziłem właśnie ze sklepu, kiedy usłyszałem dźwięk mojego telefonu. Wyjąłem komórkę z kieszeni i ujrzałem na wyświetlaczu numer Agaty Tokarskiej. Odebrałem.

- Cześć Radek -powitała mnie.

- No cześć. Co tam?

- Jest pewna sprawa i pomyślałam, że może zechciałbyś mi pomóc w pisaniu artykułu.

- A o czym ten artykuł? - zaciekawiłem się.

- Wiesz co, ja jestem teraz w domu, więc jeśli masz chwilkę, to wpadnij i wszystko ci wyjaśnię - oznajmiła.

- Okej, to do zobaczenia.

- Do zobaczenia. 

Schowałem telefon, po czym wsiadłem do auta i od razu ruszyłem w kierunku miejsca zamieszkania Agaty. Dotarłem tam po około trzydziestu minutach. Zaparkowałem samochód i stanąłem pod drzwiami. Nacisnąłem dzwonek. Zaraz drzwi się otworzyły, a moim oczom ukazała się ona. Ponownie się przywitała i od razu zaczęła opowiadać, o co chodzi.

Nie przerywając, zaprosiła mnie do środka. Udaliśmy się do salonu. Agata na chwilę zniknęła w kuchni, po czym zjawiła się z dwoma kubkami kawy.

***

Było po szesnastej, a świetlica jest otwarta do szesnastej trzydzieści. Jako że skończyłem już pracę, postanowiłem odebrać Julkę. Kiedy dotarłem na miejsce, ujrzałem Julkę wychodzącą z budynku, w towarzystwie Huberta. Dopiero po chwili przypomniałem sobie, że prosiłem siostrę by zabrała Julkę, gdyż miałem dziś pracować do 21. Jednak plany się zmieniły i komendę opuściłem dość wcześnie. Gdy mała i Hubert mnie ujrzeli, ruszyli w moim kierunku. Julia wyrwała do przodu, a ja przykucnąłem, rozkładając ramiona. Dziewczynka od razu rzuciła mi się na szyję. 

- A ty nie miałeś dziś być dłużej w pracy? - dziwił się mój szwagier.
- Miałem, ale plany mi się zmieniły - zaśmiałem się. - A gdzie Agata? - zadałem pytanie.

- Agata, jak to Agata. Znowu wykryła jakąś aferę i postanowiła napisać o tym artykuł - uśmiechnął się pod nosem. - Teraz powinna być z Radkiem. Miała mu zaproponować, aby wspólnie to napisali - dodał.
- To co? Niech oni sobie pracują, a my nie będziemy im przeszkadzać - kolejny raz się zaśmiałem, co spotkało się z identyczną reakcją moich towarzyszy.
Całą trójką wsiedliśmy do auta Huberta i ruszyliśmy w kierunku mieszkania, w którym mieszkam z córką.