Rozdział 8.

Było może za osiem siódma, kiedy dotarłem do restauracji Pod Fredrą. Ola już na mnie czekała przy wejściu.
- Cześć - przywitała się i posłała mi uśmiech.
- Cześć. Długo czekasz?
- Dosłownie minutkę. Wchodzimy?
Weszliśmy do środka i zajęliśmy miejsca. Równo o 19 rozpoczęła się sztuka. Rzeczywiście była bardzo zabawna. Wszystko trwało prawie dwie godziny. Po tym czasie opuściliśmy teatr. Spacerkiem szliśmy przez park. Wolnymi krokami zmierzaliśmy w kierunku mieszkania Aleksandry.
- Świetna ta sztuka, naprawdę - oznajmiła.
- Podobało ci się?
- Yhym.
- A wiesz, że mi też? Tylko, po prostu wstydziłem się zapytać, czy tobie się podobało. 

- Nie no, bardzo. I ten aktor, fantastyczne. Świetna energia.
- Mmm na prawdę, podobał ci się?
- No..

- Ale że co? Że tak prywatnie?
- Może nie do końca był w moim typie, ale miał coś w sobie.
- Rozumiem - przewróciłem oczami.
- A w ogóle, bardzo ci dziękuję za zaproszenie. To o wiele lepsze niż piwo - zaśmiała się. - A i twój humor się poprawił.
- No rzeczywiście. Dobra sztuka i dobre towarzystwo to to, czego mi było trzeba - również się zaśmiałem.
Rozmowa nam się sama kleiła. Nim się obejrzeliśmy, byliśmy już pod blokiem Oli.
- Może wejdziesz - zaproponowała.
- Jest już późno. Może następnym razem - uśmiechnąłem się.
- Aha, czyli będzie następny raz?
- No mam taką nadzieję. 
- To do zobaczenia - powiedziała.
- Do jutra.
Zaraz Aleksandra zniknęła za drzwiami budynku. Ja stałem jeszcze krótką chwilę przed blokiem. Następnie odwróciłem się i ruszyłem w stronę swojego mieszkania. Kiedy dotarłem na miejsce, było po dwudziestej drugiej. Rzuciłem się na łóżko i wpatrzony w sufit, rozmyślałem o niej. Ciągle miałem ją przed oczami. Jej uśmiech. Jej cudowne, błękitne oczy... najpiękniejsze jakie widziałem. 

Na moje usta mimowolnie wkradł się uśmiech. Po dłuższej chwili zasnąłem, a ona ciągle była przy mnie. 

Smuga światła znalazła drogę do mojej twarzy przez szparę między zasłonami i obudziła mnie, zanim zadzwonił budzik. Wstałem z łóżka i zszedłem na dół. Na śniadanie zrobiłem sobie jajecznicę. Zjadłem ją, a po wypiciu porannej kawy, poszedłem wziąć prysznic. Strumień ciepłej wody przyjemnie rozpływał się po moim ciele. Dwadzieścia po siódmej byłem gotowy do wyjścia. Zaraz potem siedziałem już w aucie i jechałem w kierunku komendy. Po niecałych dwudziestu minutach byłem na miejscu. Poszedłem się przebrać w mundur. Następnie udałem się do swojego gabinetu. Zasiadłem za biurkiem, gdy usłyszałem znajomy mi głos.

- Cześć - w progu stanął Krzysiek.

- No cześć - spojrzałem na niego. - Jak tam Julka? Grzeczna?

- Oczywiście, nic się nie martw.

- A... teraz jest u ciebie? 

 -Tak i wiesz... Tośka samego w domu nie zostawiam, ale jak jest z Julką to jestem jakiś spokojniejszy - zaśmiał się.

- No i bardzo dobrze. Julka się wszystkim zajmie - wybuchnęliśmy śmiechem.

- Ale ty lepiej gadaj, jak tam twoja randka.

- To nie randka tylko...

- Dobra, dobra. Jak zwał, tak zwał. Ale jak było?

- Fajne.

- Fajnie... I tylko tyle?

- No a co? 

- No coś więcej byś najlepszemu kumplowi powiedział - zaśmiał się. 

- No... Odprowadziłem ją do domu. Ona zapytała, czy wejdę, ale...

- Ale co? - popatrzył na mnie.

- Powiedziałem, że może następnym razem. 

- Aha - przyjrzał mi się z takim dziwnym uśmieszkiem.

- Co aha?

- Odprawa się zaczyna - wstał i wyszedł z pomieszczenia. Przez chwilę patrzyłem za nim, ale zaraz również udałem się do pokoju odpraw. Po około piętnastu minutach z powrotem siedziałem za biurkiem w swoim gabinecie. Już po chwili było pierwsze zgłoszenie. 

- Starszy aspirant Jacek Nowak, Komenda Miejska Policji.

- Dzień dobry, Józef Malinowski. Chciałem zgłosić kradzież.

- Dobrze, a co skradziono?

- Zginęły pamiątki po babci.

- Z domu zginęły? 

- Tak.

- Proszę podać adres.

- Ulica Błękitna 15/8.

- Wysyłam patrol.

Odłożyłam słuchawkę i wziąłem do ręki krótkofalówkę.

- 05 zgłoś dla 00.

- 05 zgłaszam - usłyszałem ciepły, dobrze mi znany głosik. 

- Błękitna 15 mieszkania 8.

- A o co chodzi?

- Mamy kradzież. Z domu pana... Józefa Malinowskiego zginęły pamiątki.

- Ale było włamanie?

- Pojedziecie, to spawdzicie - zaśmiałem się.

- Dobra jedziemy, bez odbioru. 

Mijała godzina za godziną. Służbę kończyłem dziś o 17. Było kilka minut po 16, gdy zadzwoniła do mnie Julka. 

- Cześć kochanie - powitałem ją.

- Cześć tato, kiedy wracasz?

- No tak za godzinkę, a coś się stało?

- Tak. Mleko się skończyło. Okej kupię. Coś jeszcze?

- Możesz jeszcze kupić sok.

- Okej. 

- Ale nie zapomnij.

- Nie zapomnę - zaśmiałem się.

- No dobra, to papa.

- Papa.

Ostatnia godzina służby zleciała mi bardzo szybko. Kiedy już opuściłem komendę, pojechałem do sklepu. Kupiłem to, o co prosiła mnie córka i parę innych rzeczy przy okazji. Przed osiemnastą byłem w domu.

- Kochanie jestem - krzyknąłem.

Jak zwykle nie musiałem długo czekać, by przy mnie znalazła się moja cudowna córeczka. Mimo że nie była już taka maleńka jak kiedyś i nie była taka lekka, wziąłem ją na ręce. Razem udaliśmy się do kuchni. Przygotowałem małą kolację, a po zjedzeniu jej, poszliśmy do salonu.

- To co oglądamy? - spytałem siadając na kanapie. 

- Może jakiś horror - spojrzała na mnie z cwaniackim uśmieszkiem. 

- Ohoho jasne. Za mała jesteś - zaśmiałem się. 

W końcu zdecydowaliśmy się obejrzeć jakąś komedię. Znaleźliśmy coś ciekawego i zaczęliśmy oglądać. Półtorej godziny później film dobiegł końca. Wykąpaliśmy się i położyliśmy do łóżek. Znowu nie mogłem zasnąć. Znowu odpadły mnie wspomnienia, dopadła mnie przeszłość.