Rozdział 15.

Siedziałem na kanapie, trzymając w ramionach drobną blondynkę. Jedną ręką masowałem ją po jej zaokrąglonym brzuszku. Oparła głowę o moje ramię. 
- Kocham cię - szepnąłem, całując ją w czoło. 
Uśmiechnęła się delikatnie i złapała mnie za rękę.
- Jacek - również szeptała. - Wszystko będzie dobrze. Nie zostawię cię. Nawet jeśli... - zawahała się przed wypowiedzeniem tych słów. - Nawet jeśli umrę, to będę nad wami czuwać.
Łzy napłynęły mi do oczu.
- Dlaczego nas to spotyka? Boję się.
- Pamiętaj, nigdy nie będziesz sam.
- Nie chcę żyć bez ciebie. Nie możesz mnie tu zostawić. Nie dam sobie rady z dzieckiem - zacząłem panikować.
- Dasz radę. Jesteś dzielny, musisz być... dla dziecka. Jacek... obiecaj mi... obiecaj mi, że się nie poddasz. Nigdy się nie poddasz.
- Obiecuję... Zrobię wszystko, żeby naszemu maleństwu niczego nie zabrakło.

Zapadła głęboka cisza. Siedzieliśmy, tuląc się do siebie. Każde z nas było pogrążone w swoich myślach. Wielkimi krokami zbliżała się godziną zero. Wtedy zmieni się wszystko. Całe moje życie. Już nic nie będzie takie same. Będę ojcem i najprawdopodobniej stracę ukochaną osobę. Szanse, że Maja przeżyje były nikłe. Miałem nadzieję, że jednak nie umrze, ale musiałem być gotowy na najgorsze. 

Wszystko przemija oprócz cierpienia, 

ono pozostaje i życie zmienia.

Natrętny dźwięk budzika rozległ się po mojej sypialni i wcale nie zamierzał odpuścić. Niechętnie podniosłem się z materaca. Wyłączyłem niewielkich rozmiarów urządzenie i udałem się do łazienki, wziąć prysznic. Paręnaście minut później schodziłem już po schodach. Miałem na sobie szare spodnie dresowe, a przez ramię przewieszony granatowy ręcznik. Moim następnym celem było zrobienie śniadania. Gdy dotarłem do kuchni połączonej z jadalnią, moim oczom ukazała się siedząca przy stole Julka. Przed nią stał otwarty laptop, a ona wlepiała wzrok w jego ekran.
- Nie śpisz już? - spojrzałem na nią.
- Jak widać - uniosła wzrok znad komputera.
- No to co dziś jemy? Jajecznica czy kanapki z dżemem truskawkowym?
- Kanapki - obwieszcza bez żadnej chwili zastanowienia.
Przygotowałem posiłek, a po chwili wspólnie spożywaliśmy śniadanie. Gdy zjadłem, zostawiłem córkę, by przygotować się do pracy. Ubrałem się w jasne jeansy oraz biały T-skirt. Zszedłem na dół i pożegnałem się z dziewczynką. Opuściłem budynek. Zaraz siedziałem w aucie i jechałem w kierunku Komendy Miejskiej. Za dwadzieścia ósma dotarłem na miejsce. Tradycyjnie na sam początek poszedłem się przebrać w mundur, a następnie zasiadłem przy biurku w swoim gabinecie. Po chwili przywitał mnie ciepły głosik.

- Hej - uśmiechnęła się uroczo.

- Cześć ślicznotko - puściłem jej oczko.

- Co tam? - zapytała, przysiadając na krześle stojącym naprzeciw mnie. 

- Nic ciekawego od wczoraj się nie wydarzyło... No, chyba że interesuje cię rozlane na stole kakao - zaśmiałem się. 

Rozmawialiśmy przez kilkanaście minut, po których udaliśmy się na odprawę prowadzoną przez ojca Oli. Kwadrans później z powrotem siedziałem w swoim pokoju. Dzień był nadzwyczaj spokojny. Nie było żadnych bardziej poważnych zgłoszeń, więc już przed siedemnastą byłem w domu. Zjedliśmy z Julką obiad, a następnie wybraliśmy się na spacer. Spędziliśmy trochę czasu w parku i poszliśmy na lody. Po powrocie do domu wspólnie obejrzeliśmy film, przy czym dużo rozmawialiśmy i śmialiśmy się. Ogólnie rzecz biorąc, świetnie się bawiliśmy i przyjemnie spędziliśmy wieczór. 

Kiedy śmieje się dziecko,

śmieje się cały świat.

Minęły dwa kolejne dni, więc jest czternasty sierpnia. Właśnie dziś Agata i Hubert wracają z wakacji. 

Wstałem przed siódmą i przygotowałem śniadanie. Za dziesięć ósma byłem na komendzie, a chwilę później siedziałem w pokoju odpraw. Miejsce obok mnie zajmowała Ola. No właśnie... Z Olą powoli zaczyna nam się układać. Dużo rozmawiamy, poznajemy się nawzajem. Parę razy doszło również do nieśmiałych pocałunków. Wszystko zmnierzało ku dobremu. 

Byłem w swoim gabinecie i przeglądałem akta jednej ze spraw, gdy zegar wskazywał piętnastą. Zadzwonił mój telefon. Wcale się nie zdziwiłem, widząc na ekranie zdjęcie uśmiechniętej Agaty.

- Cześć siostra - przywitałem ją.

- Hej, jak tam? O której dziś będziesz w domu?

- Tak jakoś po siedemnastej. 

- Okej. To my tu czekamy na ciebie - w słuchawce usłyszałem śmiech i zaraz zakończyliśmy rozmowę.

Tak jak powiedziałem, dwadzieścia po piątej byłem w domu. Spodziewałem się, że zastanę tam młode małżeństwo i się nie pomyliłem. Całą trójką przygotowali wyśmienitą kolację, więc od razu zasiedliśmy przy stole. Agata i Hubert zaczęli opowiadać o swoich wrażeniach i przygodach w słonecznej Hiszpanii, a ja z Julką słuchaliśmy chętnie i z zaciekawieniem, co chwilę o coś dopytując. Para siedziała do późnego wieczora, przez co spać poszliśmy z Julką dopiero przed pierwszą.